ชั้ลจะรอเธอ T_T
ชั้ลรอได้ T_T
ชั้ลจะรอที่รัก T_T

ชั้ลจะรอเทอกลับมา....:((

ฉันนั่งเร่นคอม ก็นานแร้วหล่ะ
รอ..ทั้งวันเทอไม่โทมาหาฉันเรย :(
อ่าวเทอออนแร้วนิ จะเม้นอใลกับคัยมั่งนะ
รอ...มีแต่ความเงียบ มันนานแร้วนะ
ทำไมถึงไม่เม้นมาไห้ฉันมั่ง

สวัสดีจ๊* ฉันเม้นไป ฉันเห็นสถานะเทอแร้ว ว*
สวัสดีอใล*จ๊ เทอเม้นกลับมา แร้วเทอก้เงียบไป

ตั้งแต่ชั้ลรู้ว่าเธอไปพูดกับใครว่าอยุ่คนเดียว ชั้ลเจ็บมันจุก
มั่ยคิดว่าเธอจะใช้คำนี้ พูดออกมา

แร้วชั้ลก็เห็นสถานะ อยุ่คนเดียว?? นี่คือ ความจิงใช่ไม๊
อใลหลายอย่างมันผุดขึ้นมาไห้ฉันคิด มันเยอะจนฉันสับสน

ฉันคิด ฉันจะทำยังไงดี ทำไมเป็นแบบนี้ แร้วฉันก็เห็นที่เทอเม้นไห้ตาลเรื่องฉัน
จิงๆสินะ มันยิ่งย้ำว่าตอนนี้ฉันควรทำตัวอย่างไร

แร้วเทอก้อเม้นมาว่า...
:คถ.อ้วนดิ๊....ลั๊คมาก
เด๋วถ้าโทสับมีตังเด๋วโทหานะทิลั๊ค

ไปแระ***พาอั่ยแน๊ตไปทำธุละก่อนนะอ้วน



ชั้ล: เทอพูดเหมือนเดิมแร้ว มันอาจจะไม่เลวร้ายอย่างที่คิดก็ได้ :)) ดีใจหว่ะ

เบอตู้โทมา21.43
ฉัน:ฮัลโหล..
เทอ:ทำใลอยุ่
ฉัน:เร่นคอม
เทอ:อ้วนเหรีญบาทไหม่แม่งใช่ไม่ได้หว่ะ
ฉัน:มันเล็กกว่าหล่ะมั้ง
เทอ:แม่งไม่มีเหลี่ยม
ฉัน:ก็เอาฟันกัดสิ
เทอ:อใลนะ
ฉัน:ป่าว
เทอ:อยุ่คนเดียว น้า อยุ่คนเดียว
ฉัน:.........??
เทอ:อ้วนพุ่งนี้ไปโรงเรียนเองนะ
ฉัน:...อื้ม :(
เทอ:อื้ม อใล
สายถูกตัดไป.......
สายเข้าอีกครั้ง
เทอ:อ้วนตังหมดแร้วโทรกลับด้วย
ฉัน:โทรยังไง
เทอ:โทรสับยายไง
ฉัน:อื้ม ม
สายถูกตัดไป...
T_T

ฉันเดินขึ้นไปขอโทรสับยาย ตอนแรกยายไม่ไห้
เด๋วนู๋สมัครโทฟรีไห้

ยาย:กูเหนโทฟรีๆ ครั้งที่แร้วกูโทไม่เห็นฟรีเรย
ฉัน:เออเอามาเถอะน่า
ยาย:เอ้าเอาไป เรื่องมากจิงๆเรยนะมึง
ขอโทดนะยาย T_T

รอเวลาสี่ทุ่ม เรยโทไป
ฉัน:โหล*
เทอ:ทำไมเพิ่งโทมา
ฉัน:รอสี่ทุ่มไง เอาโทสับยายสมัครโทฟรี
เธอ:อื้ม
เธอ:อ้วนเดี๋ยวฉุกเฉินไปไหม่นะ
ฉัน:อื้ม
สายถูกตัดไป...
โทหาอุ้ยดีกว่า
คุยกับอุ้ย!@##^~%!!
ทำไมมันไม่ฉุกเฉินมาสักทีวะ
มันคงนอนแร้วมั้ง เนอะ

โทหาเธอ..เธอกำลังขี่รถไปเอาตังที่บ้าน
สายถูกตัดแบตเธอหมด
เทอคงไม่โทมาแร้วมั่ง..

ฉันนอนเล่น ก็ใกล้จะหลับแระ เสียงข้อความเข้า
เธอฉุกเฉินมา ฉันเรยโทกลับ

เธอ:ยังไม่นอนหรอ
ฉัน:ไม่ง่วง
ฉัน:อยุ่ไหนเนี่ย ในห้องหรือนอนห้อง
เทอ:หน้าห้องตงโซฟา
ฉัน:ทำไม่ไม่เข้าห้อง เดี๋ยวยุ่งกัด
เทอ:นุ๊กมันหลับแร้ว
ฉัน:จะนอนรึยัง ง่วงรึยัง
เทอ:นิดนึง แร้ว อ้วนง่วงรึยัง
ฉัน:ไม่รุ้ดิ จะนอนก่อนไม๊
เทอ:ก็ได้
ฉัน:อื้ม ฝันดีนะ
เทอ:ฝันดีนะ พุ่งนี้ไปโรงเรียนด้วย
ฉัน:อื้ม ม
สายถูกตัดไป



*จะไม่มีฉันอยุ่ข้างเธออีกแร้ว
ใครจะอยุ่ด่ากับฉัน
ใครจะอยุ่ทะเลาะกับฉัน
ใครจะอยุ่ทุบตีกับฉัน
ใครจะอยุ่รังแกฉัน
ใครจะไปรับฉัน
ใครจะไปส่งฉัน
ใครจะเรียกฉันว่าอ้วน
ใครจะหอมแก้มฉันทุกวัน ทุกเวลาที่อยุ่ด้วยกัล
ใครจะจูบฉัน วันละ100ที

ฉันคงต้องไปโรงเรียนคนเดียว
ฉันคงต้องกลับบ้านคนเดียว
ฉันคงต้องนั่งกุมมือตัวเองเวลาอยุ่บนรถโดยสาร

เพราะ..
ไม่มีเธอให้กอดเวลาขี่รถไปโรงเรียนแร้ว
ไม่มีเธอให้กอดเวลาขี่รถกลับบ้านแร้ว
ไม่มีเธอไห้ด่าแร้ว
ไม่มีเธอไห้ทะเลาะแร้ว
ไม่มีเธอไห้ทุบตีแร้ว
ไม่มีเธอไห้ดึงผมแร้ว
ไม่มีเธอไห้เรียกว่าอืดแร้ว
ไม่มีเธอไห้หอมแร้ว
ไม่มีเธอคอยจูบฉันวันระ100ครั้งแร้ว

ไม่มีเธอที่เป็นของฉันแร้ว ฉันหมดสิทธิ์ในตัวเธอแร้ว
ฉันไม่กล้าพูดเวลาใครๆถาม ว่าเลิกกับเธอแร้วหรอ
ฉัน... ไม่รุ้สิ

เทอเหงา แร้วความรุ้สึกของฉันตอนนี้มันควรเรียกว่าอใล
เทอยังมีเพื่อน ที่อยุ่ข้างเธอเสมอ

อื้มเทอต้องผ่านมันไปได้แน่ เธอทำได้แน่ๆ
ไม่มีฉันแร้ว ว เทอจะทนได้นานแค่ไหน
มันก็อาจจะเป็นแค่ความรู้สึกช่วงแรกเท่านั้นแหละเธอ
เมื่อเวลาผ่านไป จากคถ.มาก ก็จะน้อยลง จากที่รักมาก ก็จะน้อยลง
ทุกอย่างมันน้อยลง ตามกาลเวลา หากใจเธอคิดจะลืมฉัน
คิดจะเอาฉันออกไปจากใจ สักวันจากที่คถ.ถึงฉันบ่อยๆ นานวันไปก็จะน้อยลง
แร้วก็จะมีสักวันที่ไม่มีฉันในความคิดเธอ


การที่เธอจะลืมฉันมันคงไม่ยากสำหรับเธอ เพราะเธอมีใครมากมายอยุ่ข้างกาย
แต่สำหรับฉัน เธอคงไม่รู้ มันยากเหลือเกิน ฉันไม่เหลือใคร....เลย

ฉันก็ทนไม่ได้หลอกนะ กับอะไรที่เป็นอยุ่ทุกวันนั้น
ฉันไม่อยากทน ฉันรับความรุ้สึกแบบนี้ทุกๆวันไม่ไหว

ถึงจะทนไม่ได้ยังไงฉันก็ต้องทน ก็มันตัวฉัน ความรู้สึกของฉัน
ฉันจะลืมยังไง....




ฉันจะรอเธอนะ จะรอเธอ จะรอเสมอ จะรอจนกว่าเธอจะกลับมา

แต่...ฉันกลัว ฉันไม่อยากจะรู้ว่าเธอมีใครไหม่
ฉันไม่อยากได้ยินใครๆเขาพูดว่าเธอรักใคร
ฉันไม่อยากรู้ว่าเธอเจอใคร เธอชอบใคร

ฉันไม่อยากไห้ใครมาจีบเธอ ฉันไม่อยากไห้เธอไปจีบใคร
ฉันไม่อยากไห้เธอไปยุ่งกับใคร ฉันไม่อยากไห้ใครมายุ่งกับเธอ

ฉันกลัวเธอจะมีใครไหม่ ฉันกลัวว่าเธอจะรักใครบางคนมากกว่าที่เคยรักฉัน
ฉันกลัวคนอื่นจะมายืนแทนที่ของฉัน

ฉันกลัวเหลือเกิน....TT_TT

แต่ฉันคงไม่มีสิทธิ์ ไม่มีสิทธิ์อใลในตัวเธอทั้งสิ้น
ฉันคงได้แต่คิด ได้แต่เขียน

เธอคงใช่คำว่าโสด ของเธอในตอนนี้ไห้เต็มที่สิณ๊




โลกก็ยังคงเดิน ฉันก็ยังต้องหายใจ
แม้เธอจะหายไป แต่หัวใจ เจ็บเหลือเกิน
แต่ฉันก็ยังสงสัย ถ้าใจมันยัง เหมือนเดิม
จะมีชีวิตที่ดีต่อไป ได้หรือเปล่า
ถ้าตอนตื่นเช้าขึ้นมาทุกวัน
ก็ยังต้องหันไปมอง ข้อความ
ที่ดูกี่ครั้ง มันก็ว่างเปล่า ฮืมมม

ยังเดินที่เดิม เจอเก้าอี้ ตัวเก่า
ที่เคยนั่งมองดวงตาคู่นั้น ด้วยยิ้มที่ สดใส
เป็นภาพชีวิตที่ไม่เคย แยกจาก
แต่วันนี้เธอจาก ฉันไป...


ชีวิต....จะมีความสุขอีกไหม ไม่รู้
ที่รู้... คือทุกๆ วัน ฉันเจ็บ
หมดแล้ว...หนทางที่จะ หลุดพ้น จากภาพเราเหล่านั้น
เพราะยังไม่มีสักวัน ที่ในชีวิต ของฉัน ไม่มีเธอ

ฉันก็ยังเดินไป พบผู้คน ที่คุ้นเคย
เขามองและเขาห่วงและถามไถ่ถึงเธอ
เหมือนทุกสิ่งที่มี ที่ชีวิตนี้..ได้เจอ
ต่างได้พบมันพร้อมกับเธอ ไปทุกอย่าง
ในเพลงเหล่านั้นที่เคยได้ฟัง
มันมีความหลังมากมาย ไม่รู้จบ
ได้ฟังกี่ครั้ง ก็พบ แต่น้ำตา ฮืมมม

ดูหนังเรื่องเดิม แต่มันเศร้า โอ้ววว มันเศร้ายิ่งกว่า
มองซ้ายมองขวา ไม่เจออีกแล้ว
รอยยิ้มที่อ่อนไหว
เป็นภาพชีวิตที่ไม่เคย แยกจาก
แต่วันนี้เธอกลับหายไป



จำใว้ ฉันยังรอเธอ ยังรอเสมอ mild❤aey MA*ตลอดปัย

สำหรับฉันตลอดปัย :)):(( 22.51